Birebir before&after hikayesi hemde kendi ağzından=)

Ufacık doğmuşum ben babamın tabiriyle “şu koltuktaki yastık varya sen o kadardın işte, şimdide böylesin”. Böylesin dediğinde son geldiğim nokta 80 kiloydu. İlkokul 3’e kadar ben hafif bir rüzgarda uçacak kadar zayıf hatta bir o kadar da çirkin zayıfmışım. Annem ne etek ne de elbise giydirebiliyormuş. Fotoğraflarımdan da gördüğüm kadarıyla yüzümdeki damarlar ayrıntılarına kadar belirginmiş.

Bilinen hikayedir, aman çocuk aç kalmasın diyen aile büyükleri ve bilinçli bir annenin arada kalması sonucunda orta nokta vitamin takviyesi. Peki ya o vitamin takviyesinin ucu kaçarsa? Tabiki sonu olmayan bir yola girilir. Ben ilkokul 3’ten sonra öyle bir kilo aldım ki sanki birisi hava basmış o kadar gergin ve bir o kadar kilolu. O zamanlarda pek anlamadım başıma neler geleceğini çözemedim. Ne zamanki 5.sınıf mezuniyetimiz oldu işte o gün ilk bunalımları yaşamaya başladım. Üzerime kıyafet bulamadım yaşıtlarımın giyindikleri yerler için artık sınırlarımın üzerindeydim. Hiçbirşeye giremiyordum ve babaanemlerin yurtdışından gelmesine de bir ay vardı. O zamanlar tabii Türkiye daha Debenhams, Gap, Next vb. büyük mağazacılıkla tanışmamış gürbüz çocuklar şanslıysa kendi yaşıtlarının ekolünde kıyafeti yurtdışına giden tanıdıkları aracılığıyla elde edebiliyor yoksa büyük mağazalarına mahkumlardı. O kadar kötü geçti ki kilolu olduğum yıllar…

İşin fizikselden öte bir psikolojik boyutu var ki anlatılmaz bir işkence. Eğer kendinin, çevrenin farkına erken varıyorsan, çevrenden farklı olduğunu algılayabiliyorsan ve giydiğin hiçbirşeyin yakışmadığını görebiliyorsan işte o zaman “”büyük buhran”a giriyorsun. Kimse seni dışlamasa da sen kendini yeterince dışlıyorsun, tam da erkek arkadaş kız arkadaş kavramının oluşmaya başladığı yıllarda etrafındakilerin birer birer sevgilileri olmaya başlayınca kendini herkesten soyutluyorsun. Çünkü farkında olduğun an kendinin şu soruyu soruyorsun kendine “Ben zayıf olsam böyle biriyle çıkar mıyım?” sorusuna “hayır” cevabını verdiğinizde kendinize olan tüm güveniniz yerlebir oluyor. Ee tabi ergenlik dönemi de araya girince olay iyice büyüyor ve kilo vermek iyice zorlaşıyor. Bir de o dönemde etraftan “ergenlikte alınan kilolar yerleşir” korkusu veriliyor. Nasıl olsa veremem bu kadar kiloyu deyip yemeğe saldırıyorsunuz. Kısacası kilo hayatınızın tümü oluyor. Hep hareketli bir çocuk olmama rağmen veremedim kilolarımı çünkü gerçekten çok yiyordum. Bazen kendimden iğreniyordum yemeklerden sonra… Birşeyler için uğraşıyorsunuz ama olmuyor verilemiyor bu da yetmezmiş gibi üzerinizde çok büyük bir baskı var. Ailece yemek yendiği sırada herkes lokmanı, tabağını sayıyor, annen yandan sessiz bir tonda “Artık yeter” deyip gözlerini üzerinize dikiyor. Ama elinizde olmuyor iştahınıza hakim olamıyorsunuz.

2004 senesinde babam bir gün iş daha da çığırından çıkmadan- ki ben artık çoktan 80’i görmüştüm- hızır gibi acil bir planla geldi bir akşam eve. Gün içinde bir arkadaşının oğlunu görmüş çok kiloluymuş laf lafı açmış konu nasıl zayıfladığına gelince bir diyetisyene gittiğini belirtmiş çocuk o zamanlar yeni yeni ünlenmeye başlayan bir isim “Taylan Kümeli”. Hemen randevu alındı çok kalabalıkmış filan araya tanıdık sokuldu filan. Üzerinizde ağır bir baskı oluyor tabi haliyle ailece bir yola giriyoruz onları küçük düşürmemek lazım vs. Ama iştah işte hani derler ya kafada bitirmezsen imkanı yok olmaz. İlk randevumuza gittik. Önce Taylan Hanım annemle konuştu yanımda. Annemden fast-food yemediğimi ev yemekleri yediğimi yalnızca abur cuburu fazla kaçırdığımı öğrendi. Taylan Hanım bunun üzerine ilk reçetemi yazmadan soruyor;

-Kabak yer misin?

-Yerim

-Yoğurt?

-Onu da yerim. Ben yemek ayırmam.

-Peki sen nasıl kilo aldın anladığım kadarıyla sağlıklı besleniyorsun.

O sırada annem devreye giriyor;

-Müge zaten herşeyi fazlaca yediği için kilo alıyor.

Hepimiz gülüyoruz. İlk reçetemi de aldıktan sonra eve koşar adımla gidiyorum. Yüzüm gülüyor sanki sihirli değnek dokunduruldu da eve gidicem bir hafta ne derse yicem ve tığ gibi olucam. İlk yemeğim kabak yemeğiydi annem evde olmayacaktı akşam yemeğimi yapmış ve tencereyi ocağın üzerinde bırakmış. Akşam yemek saatimi zaten İftar saati gibi beklediğimi dün gibi hatırlıyorum. Ve gong saat geldi mutfağa koştum yemeğe başladım. Bir kere bana “Kabakta kalori yok” demişti Taylan Hanım. Eee kalori yoksa da bir tencere yenmez ama yedim. Bol bol erik ye dedi. Sanırım günde 3 kilo erik yiyordum. Baktım ki bu iş böyle olmayacak zaten Taylan Hanımda söylüyordu. Ama malum lisedeyim hergün nereye gidicem spora okul zaten yorucu zaten bir üniversite stresi var. Diyeti bıraktım daha sonraları kendi kendime birkaç çalışmam olduysa da başarılı olamadım malumunuz üzere.

Peki ben nasıl kilo verdim? Asıl soru bu üniversiteye başladığım yıl sanırım uyanış yaşamaya başladım. Etrafımda benim gibi kimse yoktu. Artık üniforma değil istediğimizi giymeye başlamıştık fakat ben hala istediğimi giymekte özgür değildim. Tembelliğim nedeniyle aradan 2 sene geçtikten sora okulu filan boşladım 2009 senesinin yaz sonunda başladım sıkı bir çalışmaya tamamiyle kendi yöntemlerimle. Ama artık kendimi tanımaya başlamıştım yediklerimi ölçüp tartıyordum, ne bana yarıyordu ne iyi geliyordu hangi besinlerden sonra rahatsız oluyordum hepsini başladım zamanla çözmeye okula gitmedim evet doğru ama günde 2 saat spor -bazen 3 saat- yaptım haftanın her günü 6 ay boyunca. İlk başladığımda diyete 80 kiloydum ve programımın ilk günleriydi doğumgünümde günlüğüme yazmışım “Seneye doğumgünümde 55 kilo olacağım” diye. Bir sene geçti 2010 senesinin 1 Eylül’ünde ben 53 kiloydum. Şu an 51. Sanki üzerimden bir tır geçmiş senelerce, fazladan kaç kilo taşımışım sırtımda. Bir de “after” süreci var bunun korumak lazım ama kilolu olmaya alışmak gibi zayıflığa da alışma süreci varmış. Hala zayıf olduğumun farkında değilim hala sanki sırtımda tonlar varmış gibi omuzlarım düşük. Alışamadım zayıflığa. Hatta en komik örneği geçtiğimi kurban bayramıydı sanırım bir mağazada pantolona bayıldım, vitrine bakıp bakıp durdum sanki bana olmayacakmış gibi. İçeri girdim pantolonu gösterdim ve görevli bana size 34-36 olur dedi ben arkama baktım. O kadar enteresandı ki sonra kendi kendime güldüm. İnsanın o kadar sene kilolu olduktan sonra zayıflığa alışması kolay değil. Hala kendimi kilolu gibi hissediyorum. Nasıl estetik tedaviden sonra psikolojik destek gerekiyorsa çok kilo verdikten sonrada böyle birşey olmalı diye düşünür oldum. Çünkü kendime hala alışamıyorum. Kız gibi giyinmek ve kendine bakmanın ne demek olduğunu yeniden tatmaya başladım. Belki biraz geç oldu ama…

Böyle dertten müzdarip olanlar cidden şimdi söyleyeceklerim dışında hiçbir şey yapmadım. Öncelikle sucuk gibi olana kadar spor yaptım. Yani 2-3 t-shirt değiştirdim spor boyunca. Önce 1 saat kardiyo ardından kol hareketleri mekikti şınavdı sonra cup havuza bir saatte orda kendi kendime icad ettiğim su jimnasitiği hareketlerimle. Sonra kendimi dinledim bana ne iyi geliyor hangi yemeği hazmedemiyorum gibi şeyleri anlamaya çalıştım. Kilo verme süreci tamamiyle kendinizi tanıma süreci gibi birşey yani. Kibrit kutusu peynir, bilmem kaç adet kayısı ile olucak iş değil yani onlar tamamiyle pazarlama yöntemi. Yok kebap yiyemezsin yok mantı yiyemezsin… Yersin, yedim de ama ne yaptım öğlen yediysem akşam hafif birşeyler atıştırdım yoğurttu, meyveydi, tosttu vs. Eğer akşam yediysem de ertesi gün az yemeye özen gösterdim. Arka arkaya çok yediğim günler de oldu. Ama kimse 2 günde kilo almıyor, su içsek yaramıyor. Hareket, hareket, hareket… Spor salonuna gidemiyorum, evde alete yerim yok gibi şeyler de değil. Apartmanda merdiven çıkılır, iş yerinde yemekten sonra asönsör değil merdiven kullanılır. Hatta geçen hafta birkaç gün işe gidince baktım çok hareketsizim bu böyle gitmez günde 2 kere kantine indim 8 kat ve sonra o kadar katı yürüyerek çıktım. Yapıcak olduktan, kafaya koyduktan sonra bulunmayacak çözüm yok kısacası. Herşeye zamanımız var, internete, oyuna… Şimdi belki birkaçımız ama ben yürüyorum. Yok bende ilk başladığımda yürüyordum ama salına salına, bakına bakına… Öyle değil konsantre bir şekilde kendini kaptırıp hızlı bir müzikle fonda hızlı adımlarla yorulduğunu hissederek yürümeliyiz. Benim içinde böyleydi ilk başlarda hiç zamanım yoktu ama istedikten sonra yaratılıyor o olmayan zaman. Ve bir süre sonra spor hayat tarzınız haline geliyor.

İnanın kilo verip değiştikten sonra çevrenizdekilerin takdirlerini duymak insanı daha da motive ediyor. Her kim ben kilomdan memnunum kendimle barışığım desede yalan bu hep başvurulan kendini avutma, dışarıya karşı bir savunma sistemi olarak geliştirilmiş mekanizmadan başka birşey değil. Tabi bu yazdıklarımın hepsi benim deneyimim. Ama eğer sağlıklıysanız herhangi bir problem yoksa sorun tamamiyle tembellik hastalığıdır=)