“Hatırlamak, unutmaktan zordur!”

Perşembe akşamı, “Suskunlar” dizisi merakla bekleyenleri ekrana kitledi. Fragmanlarını çok iyi takip edememiştim ama şans eseri dizinin başına denk geldim, başladım izlemeye…

Bir sahne beni düşünmeye itti, sonra da tam konsantre olamadım aslında. Murat Yıldırım, dizinin Ecevit’i düşüncelere iten o cümleyi kurdu “Hatırlamak, unutmaktan zordur!”.

Düşündüm, çok düşündüm…

Hatırlamak, gerçekten herşeyden çok daha zor. Bir yarayı bastırırcasına kaşımak, koparmak gibi bir şey. Tüm zorluklarla üstünü örttüğün her neyse bir kıvılcımla yeniden alev alması. Korun üzerine bir damla benzin dökmek, tüm benliğini ateşe vermek gibi bir şey.

Düşünürken şunu farkettim, ben aslında kimseye “Hatırlıyor musun?” ya da “Hatırlar mısın?” sorusunu sormamışım. Belki içinde psikolojik bir anlamı vardır. Belki ben bazı şeyleri hatırlamak istemediğim için, insanlara da ne olursa olsun, hatırlatmak istememişim.

Hatırlamak, milyonlarca virüsün bir anda, saniyeler içerisinde tüm bedenine yayılması demek…

Hatırlamak, önünü görememek, sürekli tökezleyip düşmek demek…

Hatırlamak, gününden vazgeçip dünden itibaren hızlıca geriye gidip ilk günde kalmak demek…

Hatırlamak, ne zaman biteceğini bilmediğin upuzun bir unutma sürecine girmek demek…

Hatırlamak, tüm hücrelerini uyuşturan zehir demek…

Ama hatırlamak hep önce kötü şeyleri getirir aklımıza nedense…

Aslında hatırlamak;

Yüzünün sebepsizce gülmesi,

Bazen heyecanlanmak,

Bazen kalbinin yerinden çıkacakmış gibi çarpması,

Bazen pembe bulutlar üzerinde bir hayal,

Bazen onun en güzel hali,

Bazen onun en güzel sözleri,

Bazen onun sesi,

Bazen onun sureti…

Hatırlamak deyince, önce kötü şeyler gelir aklımıza çünkü güzel ve mutlu anları aklımıza kazıyamayacak kadar farkında değilizdir hiçbir zaman…

Ama her ne olursa olsun,

“Hatırlamak, unutmaktan zordur!”