Dün uzun zamandan sonra spora çıktım. Kendimden beklemediğim bir performansla koştum falan. Neyse.

Buhar odası, sauna falan derken düşüncelere daldım.

İnsanların bu evlenme telaşı neden diye sordum kendi kendime.

Neden herkes birbirini biran önce evlendirmeye çalışıyor?

Sanki bok varmış gibi.

Benim yarın ile ilgili bile bir planım yokken. Bunun için neden telaş edeyim diye düşündüm.

Gerçekten de öyle. Liseden beri ne olacağıma, nasıl yapacağıma bile karar veremeyen biriydim. Lisede okumak istediğim meslekler şunlardı: Avukat, Psikolog, Reklamcı, Bankacı. Hepsi ne kadar kararsız olduğumu gösteriyordu zaten.

Çalışmaya başladım hala kararsızım. Doğru bir seçim mi, acaba tekrar mı okusam?  Ben bu kadar kararsızken, nasıl mantıklı bir şekilde evlenme kararı alabilirim ki…

Hadi diyelim evlendim (ki o da 30’uma geldiğimde), ilerde o adamdan sıkılmayacağım ne malum. Ya o sıkılırsa? Her gün aynı insanı görmek zor olsa gerek 🙂 O ilk günkü heyecan aynı mı kalacak? Tabii ki kalmayacak! Eee o zaman…

Sıkılmasam bile çocuk istemiyorum? Adam çocuk ister… Onu nasıl yapacağız? Sevmiyorum kardeşim çocuk zorla olmaz. O sorumluluğu almak istemiyorum ben.

Beraber yaşasak? Başbakanımız kızar. O da olmaz.

En iyisi ben evlenmeyeyim. Neden evleneyim ki?

Dedim işin içinden çıktım.

E tek yaşanır mı?

Yaşanır neden yaşanmasın. Ben yalnızda çok güzel zaman geçirebiliyorum. Hem neden yalnız olayım. Arkadaşlarım, ailem, köpeğim var diye düşündüm. İşim olur, programlarım olur, köpeğimle zaman geçiririm. Zaman geçer bir şekilde.

Gelinlik giymek o kadar da önemli değil sonuçta 🙂

En azından beni bağlayan bir şey olmaz.

Sanırım bağlanmaktan korkuyorum. Bağlanmak istemiyorum. Zora gelmek beni sıkıyor.

Anlayacağınız diğer insanların gerginliklerini görmek beni bu olaydan soğuttu.

Bakalım… Her şeyi zaman gösterecek…