Bu kadar geç gittiğim için kendimden utandım!

Sanat ve sanatçı…
Sanat ve ülke…
Sanat ve toplum…

O kadar daldık ki, günlük rutin hayatın akışına, ne çevremizin, ne örf adetlerin, ne bize bırakılmak istenilenin, ne hiçbirşey artık umrumuzda değil. Günü kurtaralım, görevlerimizi yerine getirelim, gözlerimiz etrafı görmeden yine evimize girelim. Ama hak vermiyor da değilim, insanlara. Bu yoğunlukta bir şehirde hangi arada bir zaman bulacakta, bir kültürel aktiviteye dahil olacak… Haklılar! Keşke daha çok desteklense bu tür aktiviteler, her yere gitse…

Ne düşündüm biliyor musunuz? Cumhuriyetin kuruluşunun 90’ıncı yılını kutlayacağız bu sene, bu topraklarda yaşam yüzyıllardır var. Türklere ait yaşam ise 1229 yılından itibaren.

“Ne anlatmaya çalışıyorsun Müge?” çok az bekleyin…

1776 yılında yani Osmanlı Devleti’nden 500 küsür sene sonra kurulan Amerika Birleşik Devletleri’nde Fındıkkıranlar, Siyah Kuğu’lar ve daha nicesi cirit atıyor, hem de baş dansçısı olmanın büyük prestij olduğu…

Bizim, geleneksel, yeri yurdu, belli olan bir oyunumuz, gösterimiz veya buna benzer birşeyimiz var mı?
Cık!
Yok!

“Şimdi bu kadar gerilimli ortamda bunu mu düşünelim, konjonktürdü, barıştı vs.” diyorsunuz değil mi? Yazarken kendimce bende böyle düşündüm ama sonra da şunu düşündüm;

“İşte biz toplum olarak en büyük yanlışı başta burada yapıyoruz. O karmaşada kimsenin umrunda olmuyor, kaybettiklerimiz gidiyor, sonra ardından bir gözyaşı ve sonsuz bir umursamazlık. Nasıl olsa yenisi yapılır… Ya bina olsun, sinema, oyun ne olursa olsun, senelerce hislerimize hitap etmiş şeylerin yerine yenisi olur mu? Yaşanmışlığı, hatırası olan şeyin yenisi yapılır mı?”

Çok özür dilerim, konunun biraz fazla dışına çıktım, belli çok dolmuşum…

Neyse, gelelim Antonius ile Kleopatra oyununun naçizane yorumlarıma=)

Başarılarını, geçtiğimiz sene Mayıs ayında Shakespeare’s Globe’s 2012 International Shakespeare Festival kapsamında Londra Shakespeare’s Globe’daki oyunlarının methini duymuştum fakat hani o klasik nedenlerden fırsat bulamamıştım gitmeye. Bu oyuna dair görüntüler için buraya tıklayabilirsiniz…

Dün akşam Hisar Eğitim Vakfı’nın Kültür Merkezi’nde sahnelenen “Antonius ile Kleopatra” oyununa gittik ailece. Oyundan anlatılacak çok şey var lakin önce, şunu belirtmek istiyorum. 10-15 yaşındaki çocuklar tüm oyun boyunca yerlerinden kımıldamadılar, çıt çıkarmadılar da, aileleri için aynı şeyi söylemek mümkün değil.

Sanki herkes o hafta öksürüğünü tutmuş, tüm oyun boyunca bitmedi…

Sanki gösteri öncesinde, çeşitli telefon melodileri ile cep telefonlarınızı kapatın uyarısı yapılmamış gibi, gece boyunca telefonlar susmadı…

Sanki oyun hiç başlamamış gibi, ışıklar söndü fakat seyirciler susmadı, bir fısıltı oyuncular repliklerine başlayana kadar sürdü…

Gelelim oyuna…

Zerrin Tekindor, gerçekte i-na-nıl-maz-dı! Hani izlerken büyülenirsiniz, gözlerini üzerinden alamazsınız ya, alamadım, sayesinde dünya Kleopatra görmüş oldu. Ayrıca Kleopatra’nın iki kıyafetine de bayıldım. Saçı makyajı kusursuzdu…
Haluk Bilginer, bilge adam, bambaşka bir ziyafet sundu bizlere Antonius felsefesi ve aşkı ile…
Mert Fırat, Sezar’ın hakkı Sezar’a kendisi gerçekten, asil bir savaşçı edasıyla salındı durdu sahne üzerinde, kah sinirlendi ayaklarını tüm gücüyle yere vurdu, kah sevindi ama şerefinden ödün vermedi…
Onur Ünsal, hani oyunun gizli kahramanları vardır, “bir çocuk vardı, o kimdi ya?” dersiniz ya, gerçekten inanılmazdı! Oyunculuğuna hasta oldum, başarılarının devamını dilerim…
Emre Karayel de keza harikaydı…

Oyuncuların hepsi ayrı muazzamdı, hepsi bir kenara, sahne, ışık ve müzik tadından yenmeyecek kıvamdaydı. Aslında izlediğimiz, bildiğimiz klasik tiyatro oyunundan çok, abartısız, şık bir sahne gösterisiydi adeta. Hani bir Kuğu Gölü Balesi gibi oyunculukların ışık, sahne ve müzikle birlikte süzüldükleri…

Haddime değil, ama oyunda emeği geçen herkesi tebrik ediyorum.

Ayrıca Hisar Okulları’na Göktürk’e kazandırdıkları Kültür Merkezi ve etkinlikleri için teşekkür ediyorum.

Tahmin edeceğiniz gibi, en kısa zamanda bu oyunu gidip izlemenizi tavsiye ediyorum=)

Ve, oyundan birkaç kere paylaşıyorum sizlerle…

Müge…