İki gündür kendime bunu söyleyerek geziyorum.

Hep savaşım kendimle oldu. Yapamazsın dediler, yaptım. Bitiremezsin dediler, bitirdim.*

Bu kavga içerisinde bir yeri çok unuttum. Sesini hiç duymadım.  O hep konuştu oysaki, yılmadan her defasında konuştu, duymazdan geldim. Susturduğumu sanarak, her defasında daha da alevlendirdim. Çünkü onu ne kadar oyalarsam yenilmezdim bir daha.  Güçsüz düşer, alev önce kor sonra kül sonra da toz olurdu zaten. Bir daha kendimi kaybetmez, aklımı da yitirmezdim, yine aşka.

Geçen gece gördüğüm rüyadan itibaren, yine kendimi işe verdim. Yine yerimde durmak bilmedim. Yine kendimi oyalamak adına herşeyi yaptım. Çünkü biliyordum, kalbim bir kere konuşmaya başlarsa, hele bunca sene sonra hiç susmayacaktı…

Sabah kalktığım andan itibaren, biri hep o soruyu soruyordu; “Onun sana nasıl baktığını görmüyor musun?”

Kendi kendime sürekli, bazen de içimden haykırarak “görmüyorum” diyordum. “Görmüyorum!”

Biri vardı ama nasıl aşık bana. Sürekli peşimde “seni seviyorum” diye geziyordu. Uzakta biri ise sürekli bana bakıyordu. Ben hiçbir şey söylemiyordum ama bir “seni çok seviyorum” diye gezen biri sürekli peşimdeydi, bir de o, karşıdan bana bakan, hep bakıyordu. Uzaktaydı önce seçemedim. Umursamadım. Ama o, bu defa, zincirlerini kırdı. Yanıma yaklaştı, daha da derinden bakmaya başladı. Ve arkamdan bir ses bir anda kulağımın dibinde, işitmeyenin kulaklarını açarcasına; “O söyleyemez,  daha ne yapsın, görmüyor musun nasıl baktığını?”

İşte gerçek ya, yine beni esir alacak ya kalbim. İki gün önceki o rüyadan kalktığım andan itibaren bağırıyorum “görmüyorum” diye. Çünkü o ses o soruyu her dakika soruyor; “Görmüyor musun?”

Görmüyorum!

Görmüyorum!

Görmüyorum!

Bazı anlarda duymazdan geldim. Önce hazırlıksız yakaladı. Birkaç kez cevap verdikten sonra kendimi oyalamaya dair herşeyi yaptım. Hep kaçtım o sorudan çünkü biliyorum, aklım ne zaman susarsa, o soru yine başlayacak ve ben görüyorum diyene kadar da susmayacak.

İki gün geçti, bu gecenin 4’üne kadar yapmadığım şey kalmadı. Bugüne kadar yapmadığım herşeyi yaptım. Hem de herşeyi. Temizliğe varana dek, yerimde durmadım. Çünkü yorulursam eğer halim, mecalim kalmazsa o da susacak sandım. Beynim yoruldu, bedenim yoruldu ama bu kalbim yorulmadı, usanmadı ve o ses tam oturmuşken, tam ayaklarımı uzatmış uyumaya hazırlanırken yine “Görmüyor musun?” diye sordu.

Görmüyorum!
Görmüyorum!
Gör…

Görüyorum! Nasıl görmem bal gibi görüyorum. Ama diyemem!
Görüyorum diyemem ki. Diyemem!

Çünkü dersem eğer tüm yelkenlerim suya iner,
Çünkü teslim ederim kendimi ellerimle ona,
Çünkü bir daha zayıf kalamam.
Çünkü ben toparlandım,
Kalktım ayağa doğruldum, yürüyorum, koşacağım.

Şimdi olmaz!
Şimdi olmaz.
Olmaz, çünkü korkuyorum!

Çünkü ben bilmiyorum ki kalbimi dinlemeyi, unuttum.
Çok oldu ben onu hissetmeyeli, onu dinlemeyeli.
Bilmiyorumki ne yapacağımı.
Nasıl adım atacağımı bilmiyorumki aşka doğru.

Sonunda dedirtti bana görüyorum dedim.
“Görüyorum ama ne olur sus artık” derken aklım uyandı;
“Ben bunun sonunu biliyorum”

Biliyor o da biliyor ama susmuyor. Bitirmiyor!
Yine arada kalacağım.
Yine…

Ben buna benzer bir hikaye yaşadım seneler önce. O gitti çoktan. Ama olay kim olduğu değilki! Olay, olay yine kalbinin hükmünü sürmesi, umarsızca! Tüm kontrolünü ona kaptırman yine herşeyinle senin çırılçıplak tüm duygularınla birinin karşısında kalman!

Kalamam!

Kalamam!

Yine kalamam!

Ve Ezel’de bir sahne vardır; Yusuf Eğir, Kenan Birkan’a der ki; “Bazı adamlar vardır herşey olabilir. Ama aşık olmamalı, olamaz!”

Evet, ben aşık olamam. Ben aşık olmamalıyım, çünkü o zaman dünyanın en iyi, en saf insanı oluyorum ve bu bana yaramıyor!

Ama eğer geldiyse zamanı, olurum, hem de en iyisi olurum ama ne olur şimdi olmamalıyım!

Müge…