Önce çocuk olmak istedim,
Kardeşim oldu,
Abla oluverdim.

Sonra babasının kızı olmak istedim,
Ama o zaman başladım ben olabilme savaşlarına,
Bir amazon oluverdim.

Sonra bir öğrenci olmak istedim,
Başarısızlığıyla, başarısıyla, farklı düşünceleri ile,
Sadece mezun olabildim.

Sonra aşık olmak istedim,
Çok sevmek, kalbimi yerinden söktüm, ona vermek istemiştim,
Kalpsiz biri oluverdim.

Sonra vicdanlı olmak istedim,
Kendimden çok herkes için düşündüm, üzüldüm, sevindim,
Hiçbir şeysiz biri oluverdim.

Sonra inanmak istedim,
Herkese ne dediyse inanmak istedim,
Herkesin arkasından güldüğü bir saf oluverdim.

Sonra yardım etmek istedim,
Zorda, darda olan kim varsa yardım ettim, düşünmeden,
Ve sonunda en zor anımda öylece ortada kalıverdim.

Sonra sevgili olmak istedim,
Sadece sevilmek istedim herkes gibi,
Tüm sevdiğini söyleyenlerin yarı yolda bıraktığı biri oldum.

Sonra sadece çalışmak istedim,
Kimseye zararım dokunmadan, bütün enerjimi orada harcamak istedim,
Dışlandım.

Sonra ben olmak istedim, sadece ben!
Ben sadece kendi çapımda birşey olmak ben olmak istedim,
Ama ne istediysem olamadığı gibi bu da olmadı!

Bir ben olmak bu kadar zor muydu?
Bu kadar zor olabilir miydi?
Zordu!
Hem de çok zor!
Çünkü ben, bana dair ne olmak istesem,
Onların dışında herşey olabildim,
Kalpsiz, vicdansız, vurdumduymaz, güvenmeyen…

Ve artık yalvarıyorum,
Bırakın da olayım!

Bırakın artık ne olmak istiyorsam olayım!

P:S: İnanın artık aklıma nereden geldiğini bilmiyorum. Biri beni zorlayıp, zorla oturtup yazdırıyor gibi… =)

Sevgiler,

Müge…