Önce kendini mi düşünmeli yoksa kendin için başkalarını mı?

Hep diyorum ya bencil olduk diye, neredeyse herkes olabiliyor ama ben yine de beceremiyorum bu işi. Kendimi bir türlü yeterli yardım yapıyor derecesinde hissedemediğimden de çok gülerim. Sokakta tanımadığım insanlara da gülerim, çünkü bilemezsin bir gülüşün insanlarda yaratabileceği pozitif etkiyi. Daha bugüne kadar terslendiğimi ya da tepkisiz kalanı görmedim.

Konuya geçmeden önce bir iyilik hareketi de ben başlatsam? Yardım illaki maddi olarak olmaz, birinin poşetlerini taşımasına, birinin karşıdan karşıya geçmesine ya da birine gülen gözlerle bakmakta bir yardımdır. En azından günde bir kez tanımadığınız bir insana gülümseyerek “günaydın” deseniz?

Kimbili belki gününün iyi geçmesine, hayatta yalnız olmadığını hissetmesine ve belki de hala birilerine güvenilebileceğini hissettirirsiniz ve bence en büyük yardım gönülden gönüle yapılan yardımdır. Neyse…

Dün akşam #KaraLastik olayını irdelemeden önce bir video serisi ile karşılaştım. Daha önceleri sokakta insanları korkutarak ya da şaşırtarak kamera şakaları yapan bir ekip bu sene itibariyle rotalarını bambaşka bir yöne çevirmişler. Yaptıkları şakalar tamamen iyilik için. Dünyada çok güzel bir hareketin öncüsü olma yolunda ilerliyorlar, yaptıkları bir nevi iyilik hareketi gibi birşey.

Ekibin izlediğiniz ve paylaştığınız her videosuna bağış yapmış oluyorsunuz ve onlar da sizin adınıza şimdilik sadece kendi ülkelerinde iyilik yapıyorlar.

Özellikle 3 güzel örnekleri var ki, kendimi tutamadım. Keşke dijital yönü kuvvetli olan tüm şirketler bu yönde bir ekip kursa ve sadece haftada bir günlerini bu işe adasalar diye düşünmekten kendimi alamadım.  Ne olur bu iş tüm şirketlere, fenomenlere ve toplumda yer edinmiş ünlü kişilere ilham olsun, yüzlerimiz böyle gülsün? Ne güzel olur değil mi?