Bir an ile başlar herşey,
Bir heves,
Bir dalgınlık,
Bir ısrar,
Belki de bir gurur ile başlar herşey…

Sonra hevesini alırsın,
Hep dalgın kalırsın,
Hiç ısrar edilmez ama hep ısrar edersin,
Gururunu düşünecek halin kalmaz…

Ve tanık olmuyor muyuz her gün bu tarz haberlere?

Maalesef oluyoruz! Ateş düştüğü yeri yakıyor, yakılan her bir nefes, bir hayali, bir umudu yakıyor!

Son dönemde özellikle dizilerin, filmlerin ve gündemin neredeyse ana konularından biri maalesef Bonzai ve uyuşturucu.

İçim gidiyor. Gerçekten üzülüyorum. Benden küçük yaşta, kardeşim yaşındaki kardeşlerim eriyip gidiyorlar. Çok klişe ama gerçekten de öyle olan bir terimle “hayatlarının baharında” günden güne eriyorlar.

Enerjilerini, hayallerini, neşelerini ve gençliklerinin getirdiği tüm güzellikleri bir an uğruna yakıyorlar.

Onları anlamaya çalışıyorum. Nedenini sorguluyorum. Anlayamam ama hissediyorum; yalnızlık, inkar, bazen bir aşk, bazen de kadere inat, ama hepsi o bir an’a, çaresizliklerine yeniliyorlar.

Bazen zorla, bazen kendi rızalarıyla yanıyorlar. Ama tek bir an! Çukuru görüyorsun, düşmek istemiyorsun ama biliyorsun yenilecek direnemeyeceksin, arkanda birini arıyorsun, elini tutacak birini, kadere, hayata tutunmak istiyorsun ama kimse yok! Düşüyorsun, o deliğin kenarlarına tutunuyorsun, son bir kez elini uzatıyorsun yukarı, bağırıyorsun ama kimse duymuyor! Çaresizsin, kendini kaderine terk edilmiş hissediyorsun.

Allah yaşatmasın, bunu yaşamadım ama dedim ya anlayamıyorum fakat hissedebiliyorum. Hepimiz yaşıyoruz aynı çaresizliği hayatlarımızın bazı noktalarında, bazen kaçmak istiyoruz yüzleşmek zorunda olduğumuz gerçekle. Bazen sanıyoruz ki, o bizim gerçeğimiz. Çünkü yalnız kalıyoruz o yolda. Kimse anlamıyor, kimse bakmıyor, kimse duymuyor. Yapayalnız kalıyoruz.

Aslında değiliz ki, aslında biz hiç yalnız değiliz. Yanımızda kimse olmasa da hayallerimiz var, umutlarımız var, dünyada iyi şeyler var ama bazen öyle bir kayboluyoruz ki, o bir an, içinden çıkamayacağımızı düşündüğümüz o bir an kayboluyoruz!

Ve o kaybolduğumuzu anladığımız an daha da çok kayboluyoruz. Kendimize yediremiyoruz. Utanıyoruz. Günden güne kendimizi yok etmek istiyoruz.

Ama beni en çok acıtan da ne biliyor musunuz? Biz onları görmüyoruz. Çok kalabalığız ama görmüyoruz. Yanımızı göremiyoruz. Bir adım öteyi göremiyoruz, görmek istemiyoruz. Biz ülke olarak maalesef yanımızdakinin elinden tutmayı unuttuk. Aslında her ne kadar inkar etsekte bunun sorumlusu biziz! Biz itiyoruz, biz görmezlikten geliyoruz! Her yazımda maalesef bunu yineliyorum; bize dokunmadığı sürece bizim umrumuz olmuyor. Bencil bir millet olduk. Hayatlarımızı bir sürü süse kaptırıp gider olduk. Ben suçlu değil miyim? Bende suçluyum!

Hayatımda Allah utandırmasın ama çok nadirdir kendimle ilgili utandığım şeyler ama bir gün bir proje için bir yetkili gözlerimin içine bakarak; “Hiç bir sorumluluk projesinde yer aldın mı?” diye sorduğunda kendimden bu kadar utandığımı hiç hatırlamıyorum. Çünkü evet, ben hiç bir sosyal sorumluluk projesinde yer almamıştım.

Bundan birkaç ay önce işe giderken, bir mahalleden geçerken bir ilkokulun önündeki “Bonzai’ye Hayır” pankartı içimi acıtmıştı. Gerçekten düşünsenize, o masum meleklere kadar iniyordu. Ailelerini düşündüm, nasıl bir korkuyla çocuklarını okula gönderdiklerini. O an düşündüm; ya benim çocuğum olsaydı bu devirde okula giden ve ben onu okula bırakırken bu pankartla her sabah karşılaşsaydım, bırakabilir miydim onu okula? Bir an irkildim! Tüylerim diken diken oldu, kanım çekildi, beynim karancalandı! Sadece o mahalleye özgü bir şey değildi ki bu. Her yanı sarmıştı!

Geçtiğimiz günlerde Dada Dadanistan programını izlerken Mehmet Aslan’ın konuşmasına denk geldim, çok haklıydı. Beni siyasi kimliği hiç ama hiç ilgilendirmez,bulunduğu tarafta! Çünkü sosyal sorunlarda hepberaber olmalıyız! Tek bir ses olmalıyız, tek olmalıyız, birbirimizin insanlığına ve vicdanına inanmalıyız. ve biz taraf taraf diye tutturmuş bir türkü yırtınırken bu birliği, bu vicdanı ve bu insanlığı yavaş yavaş kaybediyoruz.

Aslan’ı ve ekibini,“Gel Kardeşim” projesi ile uyuşturucuya karşı gençlere ve çocuklara destek olmak için yola çıkmış olduğu sorumluluk projesinden dolayı kendisini tebrik ederim. İlgili program yayınını izlemek için buraya tıklayabilirsiniz.  Ve buradan az çok birkaç kişiye ulaşıyorum, anlatmak istedim. Belki bununla birlikte ucundan da olsa yardımcı olabilirim. Belki bir ucundan destek olabilirim diye.

Ben daha fazla lafı uzatmıyorum, sizleri proje ile ilgili adreslere yönlendiriyorum;

*Gel Kardeşim Web Adresi için buraya tıklayabilirsiniz.
*Gel Kardeşim Facebook hesabı için buraya tıklayabilirsiniz.
*Gel Kardeşim Instagram hesabı için buraya tıklayabilirsiniz.
*Gel Kardeşim Twitter hesabı için buraya tıklayabilirsiniz.