Gözlerimiz yeni bir güne büyülenerek baksın…

Hayat artık yorucu. Bazen kendimiz için bile bir şey yapmadan bir günü daha deviriyoruz. Günü geç bitirip, geç başlıyoruz hayata…

Erken kalkmayı unutur olduk. O gün doğumunu en son ne zaman gördün? Ben sanırım üniversitede gece sabah karşı eve dönerken rast geldim en son… Peki ya sen?

Eskiden mahallelerde hayat dediğin sabahın köründe başlardı. O açılan kepenklerin sesine daha kuşlar ötmeye başlamadan uyanırdık.

Küçük yerlerde hala öyle. Hala hayat çok erken başlıyor.

Kendimiz için bir güzellik yapsak mesela?

Her gün olmasa bile haftanın bir akşamı çok erken yatsak, sabahında erkenden kalkıp gün doğumu ile birlikte huzur bulacağımız bir yerde yürüsek. Sonra eve dönerken bir buket çiçek alsak, belki ev belki de ofise götürmek için. Kendi dünyamızı biraz kendimiz renklendirsek mesela?

İş, güç ve sorumluluklar gibi bahanelerin arkasından artık saklandığımız yerden çıksak? Yaşadığımızın, nefes aldığımızın farkına varsak?

Bence çok güzel olur, kendimiz için güzel olur.

Belki bu çiçekler size yarın için ilham verir…

Sevgiler,

Müge…